Jos & Han & Erna & Harry & John

Jôshan / De leden - / Nieuws / Muziek / Teksten Jôshan / Teksten Jos Cozijn / Foto’s / Agenda / Contact

Wie zijn wij?

Hoe kom je tot teksten schrijven? Al in mijn jongere jaren begon ik met teksten te schrijven. Terug rekenend begon het verzamelen van teksten op mijn 12e, om 2 jaar later de eerste eigen pogingen te maken op papier. Een sterke beïnvloeding was er zeker vanuit de muziek van die dagen ( 1966) met de kwaliteitsmuziek en teksten die er toen waren – denk aan California dreamin’, Turn, turn, turn, Comin'back to me, Pictures of Lily……de muziek van the Mamas and the Papas, the Byrds, Jefferson Airplane en the Who.

Al die produkten uit die tijd heb ik bewaard en gebruikt bij verschillende teksten van nu. Nummers als .. My younger days.. ,..The ballad of Jeffrey.. en ook ..Lightly as a flock .. zijn grotendeels toen al geschreven. Maar ja, je maakt steeds keuzes in je leven en de keuze die ik toen maakte lag naar de sport en voetbal in het bijzonder. Maar dan kom je soms op keerpunten in je leven en zo’n moment lag er een jaar of zeven geleden.

Het gaat wat moeilijker in de privé-situatie en dan blijk je toch weer een grote uitlaatklep te kunnen vinden in het schrijven van teksten en deze om te zetten naar muziek.

En dan slaag je er ook nog in om eindelijk iemand te vinden die jouw muziek ook echt op muziek kan en wil zetten ( Wim Loos) en loop je een maatje tegen het lijf, die dat alles nog eens op de gitaar wil spelen.( Han) De muziek blijkt dan nog steeds in je lijf te zitten en lukt het zelfs om een van je grote wensen uit te werken : op te treden.... Wim Loos is de man die veel van mijn teksten en melodieën op muziek zet en regelmatig zitten wij bij elkaar om dit te doen. De bedoeling is dat de gemaakte melodieën ook op de website terecht komen. Daarnaast loopt het proces tegenwoordig ook wel eens andersom. Dan levert Han Remmerswaal, de gitarist met wie ik samenwerk in Jôshan, muziek aan en schrijf ik de tekst erbij….zo zijn o.a. ..You were suddenly gone ..And I miss the rain.. en ..Arcadia .. ontstaan.

Luchtige teksten zijn het over het algemeen niet, maar hopelijk komt iedere bezoeker van deze site ergens iets tegen wat hij/zij de moeite waard vindt. Lees,luister en mocht je ergens gebruik van gaan maken, meld dit dan aan ondergetekende (zie contact). Zo ook als je een tekst aangeleverd wil gaan krijgen over een bepaald onderwerp, ik wil me er altijd over buigen; kijken of het lukt!

Is getekend Jos



Op een goede avond, ergens in 2005, rinkelde de telefoon.
In het gesprek dat volgde stelde Jos Cozijn zich voor en legde uit op zoek te zijn naar een gitarist, die hem zou kunnen begeleiden bij zijn liedjes.
Op dat moment maakte ik nog deel uit van de Rockband “Uncle Daddy”, maar vond toch
de uitdaging groot genoeg om tevens met Jos te gaan samenwerken.
Al snel had Jôshan mijn voorkeur, omdat we daarin bezig zijn met onze eigen muziek.
Opvallend is dat wij beïnvloed zijn door dezelfde groepen, al ligt wat mij betreft het accent toch iets meer op de hippie-muziek (psychedelica) dat “zo-nu-en-dan” nog te horen is in mijn aandeel van onze muziek.
Ons repertoire laat zich op dit moment nog het best omschrijven als “singer-songwriter” muziek.
Is getekend Han



Regelmatig luisterde ik op school mee naar de liedjes van Jos. Hij wilde graag dat ik daar mijn kritiek op los liet. Sommige liedjes vond ik leuk maar een aantal vond ik erg mooi o.a. Guilty en Lightly as a flock.
Omdat Jos wist dat ik graag zing en ook gitaar speel had hij al een paar keer gevraagd om eens mee te spelen. Dat had ik, omdat ik het eng vond en wegens tijdgebrek, afgehouden. Ik zing en begeleid mijzelf met gitaar. Ik zing dan vooral liedjes van Maria Mena, Katie Melua, Amy McDonald en ook twee liedjes van Nick en Simon ( deze vindt Jos niet zo leuk!) Dit spelen en zingen is erg prettig om te doen. Als je eens wat moe bent, knap je er zo lekker van op, maar verder deed ik er niets mee. Niemand hoefde dat eigenlijk te horen.'s Zomers gaan de deuren en ramen dan ook helemaal dicht, stel je voor dat de buren mij zouden kunnen horen!
Maar toen het Kaag en Braassem concert er aan kwam en de opbrengst van dat concert voor digitale schoolborden (ook voor onze eigen school) was, toen wilde ik wel een keertje mee doen.
Ik vond het erg leuk om te doen en heb er zoveel complimenten over gekregen dat ik heb besloten om bij de band te blijven. Met ook nog een drummer en een bassist erbij ( Harry en John)) mag je het wel een band noemen.
Ik hoop dat ik er veel plezier aan ga beleven en dat wij veel succes mogen hebben.

Is getekend, Erna



Ik ben Harry Simons (13-07-1952), de zwager van Jos ( getrouwd met zijn zus Marleen).
Ooit heb ik wel eens tegen Jos gezegd dat als ik naar muziek luister, ik altijd als drummer mee zit te spelen. Jos nodigde mij daarop uit, om eens mee te komen spelen.
In eerste instantie speelde ik op een bekken en een paukje. Maar om met Jôshan mee te kunnen drummen, moet je af en toe wat zachter kunnen spelen wat zo echt niet mogelijk was.
Eind december 2008 heb ik daarom eerst een elektronisch drumstel gekocht en daarna een echt drumstel en oefen vanaf begin 2009 met de andere leden van Jôshan.
Het gaat nu echt lekker, drummen op een echt drumstel!
Met Erna en John erbij wordt de muziek nog completer en voller en ook het tempo is wat sneller..

Is getekend Harry.


Mijn oudste broer Han nodigde zijn kennissen uit om eens te komen kijken en luisteren naar zijn duo: Jôshan.
Gek idee, kijken naar je broer op het toneel, want vroeger gingen we met broers en vrienden naar allerlei concerten. Nu stond hij daar zelf!!

Even memoreren: Het allereerste concert wat ik gezien heb, ik was toen 14 en mocht voor het eerst mee met Han naar Soft Machine, in het net heropende Gemeentemuseum in Den Haag. Ik snapte niets van die muziek, maar de trend was gezet. Uren zat ik later aan de radio gekluisterd en te luisteren naar mijn favoriete bands: King Crimson; Crosby, Stills, Nash, Young; The Allman Brothers; Deep Purple en zeker nu ook Soft Machine. Naarmate ik ouder werd, ging ik me meer interesseren voor de technische gitaristen als Al Dimeola en John McLaughlin.

Op een LP van McLaughlin hoorde ik een saxofonist. Dit geluid sprak me erg aan. Ik kocht een alt saxofoon en ging ermee vervolgens naar de muziekschool. In het begin oefende ik veel, daarna ging de sax. een paar jaar de kast in (de kinderen toen ze klein waren vroegen veel aandacht), om het instrument vervolgens weer enthousiast op te pakken en te gebruiken in diverse bands.

Terug naar ’t Haventje. Een jaartje later trad Jôshan ineens met vier personen op. Harry de drummer was er inmiddels bij. In de pauze zei ik tegen Han: “Je mist eigenlijk alleen nog een bassist”. Hij vroeg me daarop of het niets voor mij was; ooit heb ik namelijk een blauwe maandag gitaar gespeeld en die liefde is eigenlijk nooit helemaal overgegaan. En vaak, als ik een nummer op de radio hoor, neurie ik de baspartij mee, dus waarom het nu niet geprobeerd?
Aldus geschiedde en zit ik nu mijn vingers te pijnigen aan het vers aangeschafte basgitaarsetje.

is getekend John